Evdeki Misafirimiz Kim?

Evde bir misafirimiz var. Elini ayağını kullanamadığı için onu bir yerden diğer bir yere biz taşımak zorundayız. Kendi kendine yemek yiyemiyor, biz yedirmek zorundayız. Konuşup ihtiyaçlarını anlatamıyor. Ne istediğini anlamaya çalışıyoruz, bazen başarılı olamıyoruz. 

İşte o zaman da ağlamaya başlıyor. 

Uyuduğunda ses etmememiz gerekiyor. Evde hayalet gibi dolaşıyoruz. Kızıp çığlıklar atsa hiç üzülmüyoruz, hemen etrafında pervane olup ihtiyaçlarını gidermeye çalışıyoruz. 

Fazla uyursa özlüyorum, artık uyansa diye saate bakıyorum. Dün ağladı ve ben de onunla ağladım. Ağlaması benim en zayıf noktam. Kollarım kopana kadar onu gezdirebilirim. Öperek bitseydi, çoktan erimiş, bitmişti. Öpmenin yetmediği noktada ısırarak tadına bakmak istiyorum ama daha 7 kilo olduğu için kıyamıyorum. Eti ağzımı bile doldurmuyor.

Gülücükler saçtığında içim bir tuhaf oluyor. Salyasını sağıma soluma bulaştırıyor, üzerim mis gibi bebek kokuyor. Üzerime kokusu öylesine siniyor ki evden çıktığımda kendini unutturmuyor, arada buram buram kokusu burnuma geliyor. Dışarı çıkınca koşarak eve dönmek istiyorum.

Hala de, hala, hala diye tekrar ediyorum, şimdiye kadar ilk sözcükleri hala olan bir bebek görülmese de inanmak başarmanın yarısıdır diye kendime gaz veriyorum. Babasına kızdığımda; tüküy babaya diye direktif veriyorum gaz çıkararak bana karşılık veriyor.

5. ayı bitmek üzere olan bu ufaklığa aşığım. 

Hala Sultan Bildirdi.

Aşka En Yakın Duygu

Aşka en yakın duygunun yeğen sevgisi olduğunu düşünüyorum. Tamam, daha önce âşık olmadım ama en azından âşık olmak da en az bunun kadar güzel bir duygudur, muhtemelen yani. Belki de ve inşallah.

Ve yine muhtemelen ki, kendi çocuğum olduğunda da asıl aşkın bir annenin çocuğuna olan sevgisi olduğunu düşüneceğim. Zamanla bu aşamalardan geçerek belki bende bir gün hakiki aşka; fena makamına ulaşacağım. İnşallah…

Yakın zamanda hala olup evdeki imparatorluğumu bıraktığımı, tacı yeni prensesimize devrettiğimi Instagram’da paylaşmıştım.
İki sözünden biri yeğeni olan, sürekli yeğeninin fotoğraflarını paylaşan ya da gösteren teyze/halaları hiç kınamadım ama onların bu coşkusunu ise asla anlayamadım.

Ta ki; kendim de hala olana kadar.

Daha önce hiç böyle bir duygu yaşamadım. Anneme babama duyduğum sevgiye benzemiyor. Kardeş sevgisi gibi de değil. Daha önce hiçbir erkeğe böyle bir his beslemedim. Bebekleri seven, her gördüğü çocuğu durdurup hanimiş yapan bir tip de değilim. 

Meteoroloji vücudumu inceleyip beni hava durumu spikerine havale etse spiker aynen şunları söylerdi:

- N.F. kod isimli şahıs bebeğe sarıldığında göğüs kafesinden yükselen sıcak hava dalgası beynine kadar yükseliyor, ortamda ılık ılık bir rüzgar esiyor. Etrafta kalp şeklinde polenler uçuşuyor. Nasa'dan aldığımız bilgilere göre bilinmeyen bir yerden yükselen Ghost filminin efsanevi film müziği  bebek ile söz konusu şahsın etraflarını sarıyormuş.

Kızımızın fotoğrafını gördüğümde farkında olmadan aptal âşıklar gibi sırıtıyorum. Videosunu yolladıklarında evde çığlık kıyamet koparıyorum.

Yaşadığım duyguyu hiçbir şeye benzetemiyorum, belki daha önce âşık olsaydım onunla kıyaslardım ama bununla kıyaslayacak hiçbir his yaşamadım. Çok acayip bulduğum kendimi tanıyamadığım bir deneyimleme sürecindeyim.

Ben yaşadığım şeyi anlatamıyorum ama daha önce bir yeğen sahibi olanlar mutlaka benim hissettiklerimi anlıyordur. Ve bana öyle geliyor ki sadece kendi çocuğumu bu kadar çok sevebilirim. Bilmem, belki kendi çocuğumu sevmek için  bu kadar vakit bile bulamam, çünkü annelik zor ve büyük sorumluluklar gerektiriyor. Hâlbuki benim yeğenime karşı olan tek yükümlülüğüm telaşsız tasasız sadece onu sevmek. Ve bu yükümlülüğüme bayılıyorum….

Hala Sultan Bildirdi

Bana ulaşabileceğiniz diğer sosyal medya hesaplarım

Facebook

Twitter

Instagram